Tomik ukazał się w nietypowym w Polsce, kieszonkowym formacie. Jest to ponoć format oryginalny i muszę odnotować, że zupełnie wygodnie się to w ten sposób czyta. Autorem rysunku na okładce jest Frank Miller; trzeba przyznać, że coś przyciągającego jest w tym obrazku, ale też artysta nie przyłożył się jakoś szczególnie do swego dzieła. Tak czy inaczej - wprowadza on czytelnika we właściwy klimat i o to właśnie chodzi.

Jeśli ktoś jednak chciałby przed dokonaniem zakupu zapoznać się z jakąś gotową opinią, to zapraszam - oto moje odczucia.

Komiks nie zestarzał się jakoś drastycznie, choć nie oszukujmy się - ukazuje się u nas o 35 lat za późno. Wciąż jest to saga samurajska na wysokim poziomie, ale realia historyczne nie są tu oddane tak pięknie jak choćby w Usagim Yojimbo. Rysunki są bardzo czytelne i nie brak im artyzmu, daleko tu jednak do wyrafinowania graficznego znanego z nowocześniejszych komiksów japońskich (być może zmieni się to w kolejnych tomach komiksu). Mimo niewielkich rozmiarów strony, artysta wplata dość często urocze pejzaże, co sprawia że warstwa graficzna jest tu bardzo istotnym środkiem tworzenia atmosfery komiksu.

Sam scenariusz podzielony jest na serię niepowiązanych ze sobą opowiadań. Nie oczekujmy tutaj więc stopniowego zawiązywania intrygi - komiks rządzi się prawami odcinkowca gazetowego i zanim akcja na dobre się rozwinie już leje się krew, a protagonista odchodzi w stronę wschodzącego słońca oczyściwszy uprzednio klingę z rozlicznych płynów ustrojowych. Po przeczytaniu kilku opowiadań opartych o ten schemat, tomik staje się nieco nużący, jednak pamiętajmy, że jest to dopiero pierwsza część, wprowadzenie, a cały zebrany tu materiał powstawał w zaledwie 3 miesiące. Jestem przekonany, że wkrótce świat opisywany przez Kazuo Koike i Goseki Kojima rozrośnie się do imponujących rozmiarów niczym cykl o wiedźminie - nie przymierzając.

Gdyby na cały tom składało się pierwsze siedem opowieści, ocena byłaby prawdopodobnie niższa, jednak scenarzysta zaczął troszeczkę kombinować i ostatnie dwie historie: "Skrzydła dla ptaka, kły dla mięsożercy" oraz tytułowy "Szlak śmierci" przynoszą pewien powiew świeżości - zapowiadają niezgłębiony potencjał kryjący się w tym bohaterze i cyklu. Za ich sprawą ocena komiksu idzie w górę, a ja sam oczekuję z dużymi nadziejami kolejnego tomu "Kozure Okami".

Warto też wspomnieć o dodatkach: słowniczku terminów japońskich (b. przydatny w trakcie lektury) oraz notce biograficznej o autorach, napisanej przez Witolda Nowakowskiego.

Długo musiał czekać polski fan komiksu na Samotnego Wilka. Oto więc wilk przybył i póki co nie zawiódł pokładanych w nim nadziei. Czekamy na dalszy ciąg wycia, gryzienia i stroszenia sierści. Patronem medialnym komiksu jest wrak.pl.

W recenzji wykorzystałem fragmenty piosenki "Pirat" grupy Agata Kristi, która bardzo pasuje do klimatu "Samotnego Wilka". Na oficjalnej stronie zespołu można jej posłuchać (oczywiście legalnie) i samemu się przekonać: http://agata.ru/disk/08/mk_02.mp3.